از کنکور یک هفته گذشته و تمام این یک هفته ذره ای شبیه به تصورات من نبود:) فکر میکردم از فردای کنکور میرم باشگاه، کلاس خیاطی، زبان ثبت می کنم اما تنها کاری که کردم سرماخوردن بود:) و عملا هیچ کاری نکردم و بی مصرف بوده برام.
بعد از همه ی این ها باید بگم که امروز مرددم! اول دلم میخواست دندون پزشک بشم، بعد پزشک و الان میخوام روانشناس بشم! فکر میکنم این خوشحال کننده ترین شغل برای منه! همون شغلیه که حتی بدون درآمد هم حاضرم انجام بدم... اما پزشکی واقعا برام هیچ معنی ای نداره! چرا باید پزشک بشم؟ دوره ی تحصیلش کوتاهه؟ رشته ی آسونیه؟ من درس خوندن و دوست دارم؟ درآمدش بالا است؟ زود به درآمد میرسی؟ کار تمیزی داری؟ هیچچچچچچ پوینتی نداره واقعا برام پزشکی و فقط چون داداشام دکترن من باید پزشک شم؟ البته اینوهم باید بگم دندون رو به نسبت پزشکی بیشتر دوست داشتم:) که فکر نمیکنم بیارم.... و فکر میکنم سال های جوونیم خیلی مهم تر از دندون پزشک شدنه که بخواد پشت کنکور هدر بره. ولی بزرگترین مشکل اینه که من رشتم تجربی بوده و نمیتونم دانشگاه های تاپ روانشناسی رو برم:) قدرتی خدا بزرگسالی داره دیوونم میکنه.