راستش رو بخوام بگم ترسیدم! از اینکه حتی رشته ای که میخوام رو میارم ترسیدم...از طرفی هم از لحاظ ذهنی آمادگی دوباره خوندن برای کنکور رو ندارم... خدای قشنگم توی این لحظه دیگه فقط تو میتونی یه کاری بکنی...
بی نهایت غمگینم؛اونقدر زیاد که بخاطر اشکام بسختی صفحه گوشی و میبینم....کاش مرده بودم.
تراز ها بالاخره اومد:) فرقی با اردیبهشتم نکرده و هنوز سر در گمم! هنوز نمیدونم چی دوست دارم بخونم و قراره هویتم چجوری شناخته بشه. اما چیزی که این چند روز خیلی بهش فکر میکنم داروسازیه! شیمی و دوست دارم و علیرغم درس سنگینش رشته تمیزیه:) شاید داروساز شدم...
از کنکور یک هفته گذشته و تمام این یک هفته ذره ای شبیه به تصورات من نبود:) فکر میکردم از فردای کنکور میرم باشگاه، کلاس خیاطی، زبان ثبت می کنم اما تنها کاری که کردم سرماخوردن بود:) و عملا هیچ کاری نکردم و بی مصرف بوده برام.
بعد از همه ی این ها باید بگم که امروز مرددم! اول دلم میخواست دندون پزشک بشم، بعد پزشک و الان میخوام روانشناس بشم! فکر میکنم این خوشحال کننده ترین شغل برای منه! همون شغلیه که حتی بدون درآمد هم حاضرم انجام بدم... اما پزشکی واقعا برام هیچ معنی ای نداره! چرا باید پزشک بشم؟ دوره ی تحصیلش کوتاهه؟ رشته ی آسونیه؟ من درس خوندن و دوست دارم؟ درآمدش بالا است؟ زود به درآمد میرسی؟ کار تمیزی داری؟ هیچچچچچچ پوینتی نداره واقعا برام پزشکی و فقط چون داداشام دکترن من باید پزشک شم؟ البته اینوهم باید بگم دندون رو به نسبت پزشکی بیشتر دوست داشتم:) که فکر نمیکنم بیارم.... و فکر میکنم سال های جوونیم خیلی مهم تر از دندون پزشک شدنه که بخواد پشت کنکور هدر بره. ولی بزرگترین مشکل اینه که من رشتم تجربی بوده و نمیتونم دانشگاه های تاپ روانشناسی رو برم:) قدرتی خدا بزرگسالی داره دیوونم میکنه.