امروز به بچه ها گفتم بیاین بگیم آینده ی هرکدوممون رو چه شکلی میبینین، وجه اشتراک صحبت هاشون راجع به من این بود که با یه کسی وارد رابطه میشم، خیلی سرش اذیت میشم و بیشترین حجم غم رو بخاطر اون تجربه میکنم:( با اون که کات میکنم از همه ی مردا بدم میاد، روی کار خودم تمرکز میکنم و رشد میکنم، کنار رشته ی اصلیم دنبال علایقم هم میرم و بعد از چند سال همونی رو پیدا میکنم که باید، من رو خوشحال میکنه و من دوسش دارم!
حقیقتش رو بخوام بگم، اصل حرفش رو خودم هم فکر میکنم، من دچار یه خلاء عاطفی میشم! پژمرده که نه، پرپر میشم... و امیدوارم واقعا که تجربه نکنم...
من اما چیزهای دیگه ای توی ذهنمه! کارایی که میخوام رو روی صورتم انجام دادم، روتینم رو مشخص کردم و صبح ها میرم میدوئم، و احتمالا توی 30 سالگیم ازدواج میکنم، یعنی اگه تا 20(که واقعا سن کمیه و دوست ندارم خودم ) ازدواج نکنم، دیگه ازذواج نمیکنم تا 30 سالیگم......
این ها مثل خیلی چیز های دیگه باید بمونه برای مهدیسای 30 ساله! میدونم که اکثر چیز های که الان برات اهمیت دارن شاید همین سال بعد برات خنده دار باشن، اما بالاخره باید چیزی وجود داشته باشه که در هر مقطع زمانی ای ما بابتش دلشوره و نگرانی داشته باشیم! لطفا انقدر سرسختانه مقابل خودت واینستا و کمی آروم بگیر دختر جون!
امیدوارم مهدیسای 30 ساله، آدمی خوشحال باشه...